Image Een van de trends van dit moment is het volgen van mindfulness. De levenshouding wordt aangeraden door onder andere psychologen om bijvoorbeeld burn-outs en depressies tegen te gaan. Ook wordt er beweerd dat je ‘gelukkiger’ wordt van de oosterse levenshouding. Samen met Jorieke van Noorloos volgde ik een proefles. Op een regenachtige en troosteloze avond staan we er dan. Op een afgelegen terrein in De Meern. Geheel toepasselijk kunnen we niet door de voordeur naar binnen, maar moeten we via een ietwat krakkemikkige wenteltrap aan de achterkant het gebouw in. Eenmaal binnen nemen we plaats in een klein kamertje met daarin acht stoelen, keurig gevormd in halve cirkel. De lerares heet ons welkom en stuk voor stuk druppelen de mensen binnen. We beginnen de proefles met een klein voorstelrondje. Om de oefening wat minder stressvol (want dat was hij natuurlijk wel) te maken moeten we ons voorstellen aan jouw buurman/buurvrouw. Mijn buurman studeert in Groningen en volgt de les omdat hij moeite heeft met praten voor een groep mensen. Mijn buurvrouw heeft een burn-out en is doorverwezen door haar therapeut. Nog geen mensen die direct op zoek zijn naar geluk dus. Wat is mindfulness? De lerares vervolgt haar les met betekenis van mindfulness:

Mindfulness is de techniek om met aandacht te leven. Met mindfulness leer je bewust omgaan met spanning en stress en je energie beter te doseren. Het leven wordt makkelijker en voelt rijker aan.

De levenshouding is dus vooral bedoeld voor mensen die vaak piekeren, stress hebben en druk zijn in hun hoofd.

De oefeningen

Na de uitleg krijgen wij onze eerste oefening: de minuut oefening. De docente haalt een klok tevoorschijn en laat ons zestig seconden lang de secondewijzer volgen. Als de minuut voorbij is vraagt ze ons hoe vaak we onze concentratie verloren. De een zegt drie keer, de ander nul en een ietwat scheel kijkende man verloor zijn concentratie ongeveer vijftien keer(!). Enfin, het ging hier volgens de trainster om een aandachtsoefening. Om ons bewust te worden van de gedachten die ons zelfs tijdens zo’n oefening lastig vallen.

Na een korte discussie gaan wij verder met de tweede oefening: vragen hoe het met jezelf en je lichaam gaat. Met onze ogen dicht op een vrij oncomfortabele stoel leidt de lerares ons door de oefening. ‘Vraag eens aan jezelf hoe het nou écht met je gaat’, is een van haar duidelijke instructies. Drie minuten later kom ik tot de conclusie dat het best goed met mijzelf gaat. Waarom weet ik overigens niet.

Image

Na een korte theepauze gaan we door met het hoogtepunt van de proefles: de bodyscan. Na een hoop tromgeroffel bij de introductie waren mijn verwachtingen hoog gespannen. Zou ik dan eindelijk te weten komen of mijn enkels er echt zo slecht uitzien, als dat ze zo nu en dan voelen? En hoe functioneren mijn organen na tweeëntwintig en een half jaar? Niet veel later maant onze docente ons om de ogen dicht te doen. Geen MRI-scan of röntgenfoto dus, maar gewoon zelf aan je lichaam vragen hoe het met hem/haar gaat. De eerste instructie die we krijgen luidt als volgt: ‘Vraag eens aan jouw linkervoet hoe het met hem gaat.’ Inmiddels hoor ik Jorieke naast me stikken in haar eigen lach. Na de linkervoet vervolgen we onze weg langs de kuit, knie en heup, om vervolgens het rechterbeen, beide armen, de buik en het hoofd te doen. Vijftien minuten later, wanneer ik tot de conclusie ben gekomen dat mijn lichaam prima functioneert, moeten wij onze ogen weer opendoen. De trainster vraagt vervolgens of wij nog aparte dingen gevoeld hebben. Nee, dat was het niet geval.

Jorieke vatte de oefening mooi samen:

 Image

We sluiten de les af met wederom een ademhalingsoefening, dit keer duurt de oefening slechts vijf minuten. Het is inmiddels al bijna negen uur ‘s avonds en ik ben inmiddels zo ontspannen van de therapie dat ik bijna in slaap val als ik weer mijn ogen moet sluiten.

Deze vijf minuten gaan snel voorbij en langzamerhand begint de begeleidster de sessie af te sluiten. Ik begin me bij mezelf maar eens af te vragen of de les mij iets heeft geholpen. Ik kom tot de conclusie dat de les mij wel iets heeft geholpen. De ademhalingsoefeningen hebben wat stressvolle zaken naar de achtergrond gedrukt en ik sta met een ‘leeg’ hoofd op. Maar is het de prijs(acht lessen voor €450,-) waard? Nee, de meeste oefeningen kun je ook gratis online vinden, of lezen in een boek(á €40,-).

En of ik gelukkiger ben geworden van de proefles? Nee, dat ben ik ook niet.

Advertisements